Vieze chippies

Hier in Roemenie zijn ze mateloos populair deze chips. Gusturi romanesti. Ze zijn low fat, low calorie and low in taste. Ze worden hier met zakken de Mega Image winkel uitgedragen. Ik begrijp niet wat ze er mee moeten. Maar ik moet zeggen toen de zak eenmaal open was, was-ie toch zo leeg. En dat terwijl iedereen liep te klagen dat ze erg vies waren. Hmmm kabouters zeker.

Boekarest in foto's

Er wordt enorm hard gewerkt in Boekarest. Als het ik even mag vergelijken met Beijing lijkt er niet zoveel te veranderen, maar voor een Europese stad wordt er hard aan de weg getimmerd en aan de gebouwen. Als je een beetje goed zoekt vind je de mooiste gebouwen. Deze foto's komen voornamelijk uit de wijk Lipscani (uitgesproken als Lipscaan, want als er maar 1 'i' staat spreek je deze niet uit). Oud, nieuw, vervallen net opgeknapt, prachtig en oerlelijk wisselen elkaar af. Soms kun je begrijpen waarom Boekarest ook wel het Parijs van het Oosten wordt genoemd, soms is dat onbegrijpelijk.

Een prachtige kloostertuin

Een van die gebouwen die nog even moet worden opgelapt

Druk bezig om van dit pand ook weer iets moois te maken

Prachtig!

Lekker chaotisch
Boekarest heeft een groot parkeerprobleem. Hier staan de auto's nog redelijk netjes, maar soms staan ze dwars op straat. Ook zie je veel oude verroestte bakken met lekke banden, maar niemand haalt ze weg.

Het is een mooi pand, maar je moet er ff doorheen kijken

Je kunt er lekker een terrasje pakken



Bijschrift toevoegen

De Saint Demetrius, Oath taking Church 1819-1843
Deze kerk is gesticht door Constantin Filitti, Bisschop van Buzau. De architect is Losif Weiz. De kerk is niet zo heel oud, maar op deze plek zijn al 4 kerken gebouwd. Wat er met de andere drie gebeurd is weet ik niet. De eerste kerk stond hier rond 1500.



De straathonden in Boekarest vormen een groot probleem. Naar schatting lopen er 300.000 honden zonder baasje rond in Boekarest en 3 miljoen in het hele land. (maar de aantallen verschillen enorm per website). In ieder geval zie je hier zo'n schattig beestje in een goede wijk in Boekarest (echt, alleen is nog niet gerenoveerd).

Kijk, heerlijk eten kun je er ook



Kijk, zelfs Armin kwamen we tegen. We zijn er niet naar toegegaan.



Bezoek (tweede)

Oma Nan was al eventjes een paar daagjes in Boekarest geweest toen we net het huis in konden. Zij heeft ontelbare dozen uitgepakt en de keuken weer practisch ingericht (die genen heb ik niet van haar helaas). Maar door nare omstandigheden moest ze al vrij snel weer naar Nederland.

En dus een paar weken later in de herkansing met de al even zo handige opa Kees, gewapend met electiciteitsschroevendraaiers en de hele rattaplan. En via Wizz air. Lekker opstappen in Eindhoven, dus om de hoek en nog veel goedkoper dan met de KLM.

Als bewijs dat ze er echt geweest zijn:

Hier naast een andere opa en oma uit Nederland op het straatfeest georganiseerd door de Nederlandse vereniging en de Nederlandse school (ntc de trekvogel)

 Naast dat ik ze tot het uiterste heb gedreven om het huis in orde te maken zijn we ook nog wat uitstapjes gaan maken. We hebben Boekarest centrum bezocht en wij zijn naar een openlucht museum geweest. Later meer daarover.

Male bonding

Met name voor Joost zijn er legio vriendjes op de compound en ze houden allemaal ook van plants vs. zombies, de wii en de Nintendo DS. Sommigen zijn echt experts. Daar heeft Joost groot respect voor, maar hij is hard bezig om zelf ook een expert te worden.

Joost op de bank met Michael, Max en eeuuuh chi?

De speeltuin

De speeltuin in Zodiac compound, zo heet het hier, is veel kleiner dan in China. Maar op de een of andere manier hebben de kinderen hier veel meer aansluiting en spelen ze veel meer met andere kinderen. De speeltuin is het helemaal. Het is erg klein vergeleken bij Rivergarden in China, een glijbaan, drie schommels en een huisje, maar ze kunnen helemaal los. Ook bij de andere kinderen in de tuin is altijd genoeg te beleven. Huisjes, trampolines of zwembaden.

Nu nog ff leren hoe de foto's rechtop komen. Is niet gelukt hoe ik ze ook opsla. Dus draai je beeldscherm maar ff om.

Vrijdagmiddagborrel (vrijmibo)

Toen het weer nog erg goed was hebben we vaak op vrijdagmiddag buiten gezeten in de speeltuin om te borrelen. Iedereen neemt wat te snacken mee en de kinderen spelen terwijl wij ons te goed doen aan een paar lekkere hapjes en drankjes.

Vaak is het al donker voor de kinderen gaan slapen. Zo rond een uurtje of 9. Heerlijk, dan slapen ze de volgende dag ook uit. Op onze compound met 18 huizen zijn veel Nederlanders. Drie "volbloed" Nederlandse gezinnen waarvan alle volwassenen Nederlands zijn en nog twee echtparen waarbij een van de twee een Nederlander is. Het stikt hier ook van de kinderen. En voor zowel Bente, Joost als Fenna zijn er vriendjes genoeg. Na school is het hier iedere dag een groot feest. Fietsen, skaten, op de glijbaan, bladeren harken enzovoort. Hier nog een paar fotootjes van toen het nog lekker warm en zonnig was.

Lekker borrelen in de speeltuin

De kinderen hebben het ook naar hun zin

Joost als kantoorklerk

Joost mocht even mee met papa naar kantoor. Hij zit prinsheerlijk achter de beeldschermen bij papa. Net echt

Back to exercise business!

Eigenlijk wilde ik vandaag gaan spinnen, maar het schijnt dat de lessen iedere maand wel verschillen. En dus was het vandaag geen spinnen, maar step and tone. Een combinatie van cardio en gewichten. Het was mijn eerste les en dus wist ik nog niet zo goed waar het was en wat ik nodig had. Dus er bleven alleen nog maar gewichten over van 1 kg en 3 kg (en 4 kg maar dat zou wat te zwaar zijn). Dus als een van de weinigen maar met de 3 kg gewichten gewerkt. Dat deed me denken aan de goeie oude tijd bij de lessen van Nadya in de Rivergarden gym, waar de Canadese militair en ik elkaar de loef af probeerden te steken met de zwaarste gewichten. En gelukkig kon ik het nog aan. Tot grote verbazing van de leraar Christiaan, die toch nog even mijn spieren moest checken om te kijken of ik het echt aan kon.... ha, ha, ha. Daarna nog even op de nieuwe zandzakken 10 minuutjes alle energie er uit geschopt. Ben weer klaar voor de dag.

Step and Tone is a cardio workout to ensure a good burn of calories (about 500), and a good muscle toning. After a few minutes of cardio routine follows a range of exercises for toning the upper body, arms, shoulders, legs, thighs and abdomen.

The training provides a good fat burning and increase metabolism. Helps to increase strength, and tones abdominal muscles, the buttocks and thighs. Reduces risk of heart disease and may help reduce blood pressure. At the same time maintain your fitness level and your good mood.

Nachtvluchten Baneasa airport beperkt

Dit vliegveld ligt echt vlak bij ons in de buurt. Wij horen ze regelmatig opstijgen en landen. Goed nieuws dus dat ze niet zoveel nachtvluchten meer doen. Dan kunnnen de ramen weer open als we liggen te slapen.


Nachtvluchten tussen 22.00 uur – 06.00 uur op de luchthaven Baneasa in Boekarest worden beperkt per 29 oktober. Tientallen vluchten moeten worden gewijzigd door deze maatregel. Wizz Air, één van de maatschappijen met de meeste vluchten op de luchthaven, heeft aangekondigd dat 10% van hun vluchten gewijzigd zal moeten worden. In 2009 beperkte Baneasa airport nachtvluchten voor vliegtuigen groter dan 50 ton na klachten over geluidsoverlast van omwonenden. • MAANDAG 10 OKTOBER

Allee, nog eentje dan vandaag

Gisteren waren we uitgenodigd bij Mireille en Sacha voor drinks and nibbles. Net als wij zijn ze ook net nieuw en Fenna zit bij hun dochter Clarence in de klas. De twee dames worden al echt vriendinnen! Erg grappig om te zien hoe ze elkaar napapegaaien.

Het was even jammer dat ik de code van het toegangshek was vergeten. Ik wist de exacte combinatie van de vier cijfers nog wel, maar wist niet meer of het ik pijltje nu naar links of naar rechts in moest toetsen. Gelukkig kwam er hulp uit onverwachte hoek. Er kwam een gezinnetje aangelopen dat ook de compound op moest. Zij hebben het hek voor ons opgedaan. Toen we 50 meter verder uitstapten kwamen we erachter dat de mensen die zo vriendelijk de poort voor ons open hadden gedaan Nederlanders waren en dat ze in een van de huizen woonden waar wij naar hebben gekeken. Het was, het favoriete huis van de kinderen, omdat het een mooi zwembad had.

De kinderen hebben zich goed vermaakt bij onze zuiderburen en hebben zich ook uitstekend gedragen. Netjes dingen vragen, handjes geven en dankjewel en alsjeblieft. En geen ruzie gemaakt. Nou, die kunnen we vaker meenemen.

Nog meer autonieuws

Niet alleen ik heb het voorrecht om de Roemeense wegen onveilig te maken ook Arne heeft sinds kort een auto(tje). Een mooie zilvergrijze Peugeot 307, geloof ik.

Het kopen van een auto is nog tot daar aan toe, maar het registreren en het betalen van de juiste belastingen en de verplichte verzekering is een stuk moeilijer. Als je een auto koopt heb je 30 dagen om de auot te laten registreren. Daarvoor moet je eerst met al je papieren naar de RAR, om hem te registreren en vervolgens moet je ook nog langs de politie. Dan krijg je een nieuwe nummerbord, waarvan je het nummer, als je wat extra cash biedt, ook nog zelf kunt uitzoeken. Dat laatste hebben we niet gedaan. Het is in ieder geval een heel gedoe. Gelukkig heeft Arne op zijn werk iemand zitten die ons daarbij heeft geholpen. Dat scheelt weer onleesbare Roemeense documenten lezen, onvindbare kantoortjes vinden en uren in de rij staan. En hier en daar een steekpenninkje betalen (ha, ha, dat laatste valt wel mee hoor. Alhoewel we wel wat extra's in de auto hebben liggen voor het geval we aangehouden worden).

Arne's zilveren glimbolide

Na het registreren bleek ook dat we eigenlijk helemaal niet in Boekarest wonen, maar in een soort buitenwijk, of forensendorp er net buiten, waar alle rijke Roemenen ook wonen. Foutje dus, we wonen in Ilfov en niet in Boekarest. Dat klinkt een stuk minder sexy natuurlijk.

Auto troubles

Je kunt in Roemenie nu eenmaal niet zonder auto. Kinderen wegbrengen, boodschappen doen en natuurlijk de nodige tripjes naar leuke bestemmingen. Dus ook hier in Roemenie moesten we weer een lekker scheurijzer hebben. Ik ben niet echt een expert, maar Arne is er altijd goed in om de krenten uit de pap te kiezen op autogebied. Het kost wel een paar weekendjes autoboeren bezoeken, maar dan heb je ook wat. Ik heb een donkerblauwe Chevrolet Captiva "onder de kont" met een twee liter dieselmoter heeft deze genoeg power om menig Roemeen van de weg te drukken en snel in te voegen in het nogal chaotische verkeer.

Maar naar ik me heb laten vertellen is het niet goed voor een "diesel" om stil te staan en slechts een paar dagen na de aankoop begon het ding benzine te lekken. Niet een klein beetje, maar er stroomde gewoon benzine uit. Gelukkig kon de dealer de auto op komen halen en de boel fixen. Niet al te veel later, was het weer raak. Bij het achteruit rijden stokte een van de banden en kwam er een verontrustend geluid uit. De dealer, die ik weer had gebeld, kon het niet nalaten nog even te informeren of ik de handrem er toevallig niet had opstaan. Grrrrrr. Gelukkig was mijn vader er en met twee auto's zijn we in konvooi naar de dealer gereden. Het bleek een vaak voorkomend probleem te zijn; Een steentje tussen de remschijven. "We have good cars, but bad roads in Romania" stelde de monteur vast.

Nah, eindelijk een paar dagen zonder troubles tot het noodlot wederom toesloeg. Er begon een lampje te knipperen. Iets mis met de olie. Dus gelijk even het oliepeil gecontroleerd. Dat bleek prima in orde. Toch maar even laten nakijken bij een echte Chevrolet dealer. Ergens op een niet te vinden locatie in Boekarest. Dankzij het verkeerd instellen van het adres op mijn Iphone heb ik een prachtige, ietswat stressvolle, tour door Boekarest gemaakt. Maar de auto rijdt nu als een zonnetje. Ik hoop dat het klopt dat ik pas in februari hoef terug te komen voor een grote beurt.........

Nog een feestje

Ook Fenna en Joost hebben al een aantal feestjes achter de rug. Joost had een feestje van Sikander, hier vlak in de buurt. Helaas heb ik daar geen foto's van. Gisteren had Fenna een feestje bij Santi, die 4 werd en zijn kleine broertje werd 2. Het was een groots feest met twee springkussens, twee echte piraten die ballonnenbeestjes maakten, spelletjes deden en je gezicht konden schilderen.

Ook het eten was heerlijk. De kindertjes hadden heerlijke frietjes en kipnuggets en appelsap en voor de ouders was er ook een groots banket aangerukt.

Twee springkussens op het feestje

Ook vorige week was het al raak voor Fenna. Toen gaf Timur, haar Russische vriendje een feestje. Ook daar was het heerlijk toeven. Zeker omdat het zonnetje toen nog extra lekker scheen. 

Fenna op de bank met de moeder van Timur en haar Vlaamse vriendinnetje Clarence

Feestjes

Vorige week had Bente een feestje. Een van haar beste Roemeense vriendinnen, Patricia, was jarig en gaf een feestje. In de Baneasa shopping mall. Daar is een soort speel- en klimgedoetje waar je ook feestjes kan geven. En uiteraard wordt de taart en het eten ook geregeld door de mensen.

Bente was helemaal enthousiast om daar naar toe te gaan. Ze heeft het de laatste tijd een beetje moeilijk en dus was een feestje echt iets om helemaal voor te gaan. Helaas ging het niet helemaal zoals ze wilde. De glijbaan was iets te hoog voor haar en toen is ze eraf geduwd. Dat was weer een knauw in haar zelfvertrouwen en ze heeft verder aan de kant gestaan. Ook snapte ze niet zo goed waarom ze haar rokje uit moest doen van de dames van het speelhol. Dus toen ik haar kwam halen stond ze alleen in een hoekje met haar spijkerrokje in haar hand en tranen in haar ogen. Ik heb haar uitgelegd dat het spijkerrokje gaten zou maken in het springkussen. Gelijk daarna herpakte ze zich en probeerde ze zelfs van die enge hoge glijbaan af te gaan. En het lukte. Volledig stralend probeerde ze het nog een keer, maar werd er weer hardhandig vanaf geduwd. Ok. Tijd om naar huis te gaan dan maar.

Bente met de jarige Patricia

Vaarwel mijn oude weblog

Al vanaf 2006 schrijf ik dagelijks, wekelijks en soms iets minder vaak een berichtje voor iedereen die het leuk vindt. Dat doe ik al jaren via Weblog. Maar helaas zijn deze aan het migreren en duurt het me na bijna twee maanden wel iets te lang om daar nog door te gaan. Vandaar dat ik (voorlopig?) dan maar even via blogger dit log aan ga maken. Dan blijven jullie in ieder geval op de hoogte. Ik moet nog even wennen aan hoe het allemaal werkt en het design is ook nog niet zoals ik het wil. Maar ik ben er in ieder geval weer.


For everybody who likes to read about Romania in English, I refer you to my facebook.

Niet voor een gat te vangen

Hier in Roemenie is veel te krijgen. Bij de Mega Image, hier vlak om de hoek staat er op veel producten zelfs de Nederlandse naam, met dank aan Delhaize een Belgische supermarktketen die een groot deel van de markt in handen heeft. Maar van sommige producten staat er een onbegrijpelijke wirwar van letters en om dan het juiste product te kiezen is ff wat lastig.

Gelukkig heb ik tegenwoordig een prachtige smartphone waarmee je zo op het internet duikt en ff snel alles in Google translate gooit. Als snel kwam ik er achter dat creme fraiche wel degelijk wordt verkocht in de winkel en dat dat iets van smatenea of zoiets (ff te lui om het op te zoeken). Toen ik eenmaal het trucje doorhad gelijk gezocht naar het Roemeense woord voor pijnboompitten, maar helaas in de winkel hadden ze geen pina nuta.